Але сустрэча гэта адбывалася не ў Чырвоным касьцёле на цэнтральнай плошчы Менску, якая магла б быць названа ў гонар Тадэвуша Касьцюшкі, ды не на плошчы Кастуся Каліноўскага, і нават не ў Полацкай Сьвятой Сафіі, а ў царкве Святога Кірылы Тураўскага, што стаіць на ню-ёркскім “рускім” востраве Бруклін...

...Такія вось закавыкі найноўшай гісторыі Беларусі.

Спадары Сяргей ды Зянон распавялі для прыйшоўшых на сустрэчу 50-ці беларусаў пра тое, як у 1990-м годзе яны са сваімі “шабелькамі” ішлі ў “бойку” на “танкі” амаль у 10 разоў большай па колькасьці камуністычна-наменклятурную сьцяны сваіх падкаваных савецкай ідэалягічнай машынай апанэнтаў.

...Па колькасьці апанэнтаў было ў разы больш, але тое, што завецца палітычным інтэлектам – тое чым валодалі амаль ці не дасканала дэпутаты ад фракцыі Беларускага Народнага фронту - дазволіла ўсім беларусам менавіта 27-га ліпеня 1990-га году адчуць подых незалежнасьці.

...Той Незалежнасьці, што была страчана Беларусьсю напрыканцы году 1918-га, калі нямецка-польска-расейскія “разборкі” перашкодзілі закончыць станаўленьне новай маладой беларускай дзяржавы – Беларускай Народнай рэспублікі.

...Што было б калі не было тады “пазьнякоўцаў” у Вярхоўным Савеце БССР?

...Што было б калі не назьбіралася тады галасоў (адзін у адзін) для таго, каб абвесьціць Дэклярацыю аб Суверэнітэце?

...Што было калі б не падыйшоў тады, перад самым галасаваньнем Зянон Пазьняк да закасьцянелага “савецкага камунякі”, чый голас, магчыма, і стаў у выніку вырашальным?

...Колькі б было беларусаў на сустрэчы, зладжанай праз 18 гадоў абвяшчэньня Суверэнітэту, і на якой бы прысутнічалі і Генадзь Карпенка, і Васіль Быкаў, і Зьміцер Завадскі – тыя людзі, што былі папросту згублены Беларусьсю і загублены “нечалавечым рэжымам”? Колькі? Хто адкажа? Колькі, калі б “усё склалася па-іншаму ў годзе 1994-м”?

...А колькі б яны яшчэ маглі б зрабіць для ўсіх нас?

...Шмат што магло б пайсьці ў іншым накірунку, калі б...

...Шмат беларусаў, калі б спрацавала тое ж “калі б...”, магчыма, не знаходзіліся б сёньня за мяжою ў пошуках лепшай долі.

...Шмат суайчыньнікаў бы не жыло ў адчуваньні безвыходнасьці і непрадказальнай ды невядомай будучыні.

...Не было б такой велізарнай колькасьці беларусаў, якія ці не адзіным магчымым выйсьцем для таго, каб наладзіць жыцьцё, бачаць ад’езд з партызанскай (ня толькі ў ваенным сэнсе) краіны лясоў ды тысячаў азёраў.

...Што было калі б ...?

Ці не кожны беларус задаваў сабе такое пытаньне тысячы разоў, аналізуючы гістарычныя падзеі розных часоў. Ды што з гэтага – нічога ня зьменіш, гісторыю не павернеш...

Сумнае сьвята Незалежнасьці маюць сёньня беларусы...

Але мы павінны сказаць шчырае дзякуй усім тым, хто тады ў 90-м домогся беларускай Незалежнасьці; тым, хто змагаўся за яе ў гады 1918-м; тым, хто змагаўся за яе пазьней у часы краіны Саветаў ды змагаецца за Незалежнасьць Беларусі сёньня; тым, хто стаяў у шэрагах патрыётаў у 1863-1864-м; тым, хто змагаўся словам ды шабляй за Беларусь сярэднявечча – Вялікае Княства Літоўскае ды Рэч Паспалітую; тым, хто быў першымі ваяводамі на беларускіх землях – князям Полаччыны, Тураўшчыны ды Наваградчыны.

Дзякуй Вам, лепшыя Сыны Беларусі! Мы павінны паабяцаць усім Вам, што не згубім гэты найвялікшы скарб нашага народу – Незалежнасьць Беларусі!

Гэтае, здавалася б, складанае ў сучасных абставінах пытаньне можна вырашыць вельмімі простымі дзеяньнямі.

Спытаеце, як?

Проста кажыце самому сабе ды людзям зь якімі знаходзіцеся побач:

“Я Люблю Беларусь!” ды “Я ганаруся тым, што я – Беларус!”


Са Сьвятам Незалежнасьці, Суайчыньнікі Сьвету!

Жыве Беларусь!

З найлепшымі пажаданьнямі,

Цішка Дзенісюк,

Беларускаі Моладзевы Рух Амерыкі
http://belmov.org/