Амбасадар Ізраіля, акружаны ісламскімі фанатыкамі, што да зубоў узброеныя расейскай зброяй, публічна дзякуе Маскве за ўзважанаю й збалансаваную пазыцыю. Фанатыкі, што пагражаюць сьцерці Ізраіль зь зямлі, дзякуюць за тое ж самае.

Былыя чачэнскія мяцежнікі прысягаюць на вернасьць і моляць застацца на пажыцьцёвае цараваньне. Натурыстыя нафтавыя кошты паслухмяна паўзуць угару на славу Вялікай Энэргетычнай Краіне. Наш добры расейскі народ, як вялікі калектыўны хлопчык Мікіта, якога проста хочацца паціскать, млее ў салодкай прастрацыі ад безупынных тэлевізыйных бусек - "Рабі з намі што хочаш, Васпане!"

Дык калі ўсё так цудоўна, чаму тады так неспакойна там уверсе? Адкуль усе гэтыя чуткі, уцечкі й кантруцечкі пра датэрміновыя выбары, адстаўкі, арышты? Чаму раптам зрываецца з ланцугу генпракурор, тры дні запар пагражае ўсёй вярхушцы карамі егіпецкімі, затым цёмнай ноччу звальняецца, тыдзень яго абліваюць брудам па ўсіх дзяржаўных тэлеканалах як саўдзельніка рабаўнікоў і забойцаў з "Трох кітоў" і нарэшце незаплямлены ён уваскрэсае з гэтых нечыстотаў у ва ўсім сваім праваслаўным зьзяньні?

У адрозьненьне ад 1999 года ў рэжыма сёньня няма праблемаў з падданнымі. Тады ельцынская "сямья" змагалася літаральна не на жыцьцё, а на сьмерць з саперніцкім кланам, што пагражаў ей "лёсам больш жахлівым, чым у сям’і Чаушеску". Тады вытанчаныя тэхналёгіі працы з электаратам былі зразумелыя й апраўданыя. Датэрміновая адстаўка Барыса Ельцына дапамагла выбраць невядомага спадкаемцу на верхавіне па-мастацку змадэляванай патрыятычнай хвалі вайсковага посьпеху.

Але чаму сёньня так шмат не толькі ўскосных, а ужо й прамых адзнакаў таго, што рыхтуюцца экзатычныя сцэнары датэрміновых думскіх і/ці прэзыдэнцкіх выбараў? Бо сёньня піпл схопіць усё, нават пацешнага цара-неданоска.

Проблемы ў рэжыма не з народам. Праблемы ў режима з самым сабой. І не персанальныя (сечын-уечын), а метадалягічныя й экзыстэнцыяльныя, непазьбежныя для рэжымаў гэткага кшталту. Праблема 2008 года - гэта праблема мэтапраграмаваньня, праблема дурной бесконцасьці, якую спрабавалі вырашыць Рассэл і Ўайтхэд у «Principia Mathematica”, да якой зьвярталіся Эшэр у выяўленчым мастацтве й Бах у музыцы.

Праблема, у разважаньні над якой наддзіраўся й канчаткава звар’яцеў мозг вядомага будаўніка адміністрацыйнай вертыкалі Леніна. Апошні дайшоўшы да нас радок пралетарскага правадыра, што працаваў над артыкулам "Як нам рэарганізаваць Рабкрын?", стала разгубленае пытаньне: "А хто жа будзе кантраляваць кантралёраў?.."

Калі ўсё вакол зачышчана, хто жа будзе абараняць чысьцільшчыкаў? У таталітарнай сыстэме праблема вырашаецца, ці прынамсі адсоўваецца па часе, пажыцьцёвай нязьменасьцю альфа-самца. У квазытаталітарнай сыстэме, якая па тых ці іншых прычынах вымушаная гуляць у кіравальную (сувэрэнную, народную, сапраўдную) дэмакратыю, спроба вырашыць праблему самазачысткі прыводзіць да зьбіўкі ў сьвядомасьці, што пагражае загубіць мозг.

"Я не магу выйсьці, таму што мае рогі не пралезуць у дзьверы", - застаецца ўсклікнуць у адчаі гаротнаму альфа-самцу. Рогі сапраўды адрасьлі вялікія. Кажуць, на сьцяне прэзыдэнцкай бібліятэкі зусім недарэчы праступілі чыесьці блюзьнерскія нецэнзурныя расейскімі словы, маўляў: "Скралі, гады" (ў арыгінале прыводзяцца дакладныя словы, што прагучалі ў прамым эфіры "Рэха Масквы", калі старшыня савету дырэктароў "ЮКОС" Віктар Герашчанка абвінаваціў расейскіх алігархаў і расейскія ўлады ў крадзяжы маёмасьці нафтавай кампаніі.).

Маўляў, кожны ранак іх старанна cаскрэбваюць, але яны зноў праступаюць за ноч.